ชุมชนบ้านบุ

เรื่องเล่า & ประวัติจาก Wikipedia

ชุมชนบ้านบุ เป็นชุมชนโบราณที่ตั้งอยู่ในแขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย ฝั่งธนบุรี ได้รับการยกย่องว่าเป็นแหล่งผลิตเครื่องทองลงหินแห่งสุดท้ายในกรุงเทพมหานคร และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม คำว่า "บุ" หมายถึง กรรมวิธีในการตีแผ่และขึ้นรูปโลหะผสมระหว่างทองแดงกับดีบุกให้เป็นภาชนะ ซึ่งส่วนใหญ่คือขัน แล้วขัดด้วยหินเพื่อให้ได้ผิวที่เรียบเนียนและมันวาว ส่วนคำว่า "บ้าน" หมายถึง ที่อยู่อาศัย เรือน หรือหมู่บ้าน ในปัจจุบัน เหลือเพียงครัวเรือนเดียวเท่านั้นที่ยังคงสืบทอดการทำเครื่องทองลงหินนี้อยู่ ชุมชนแห่งนี้ตั้งอยู่ริมคลองบางกอกน้อย เชื่อกันว่าสืบเชื้อสายมาจากกลุ่มช่างฝีมือจากอาณาจักรอยุธยา ที่ได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานใหม่ในบริเวณนี้ภายหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 2310

ในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ (หรือกรุงเทพมหานครในปัจจุบัน) เป็นราชธานี ทรงมีพระราชประสงค์ที่จะสร้างพระนครให้มีความคล้ายคลึงกับกรุงศรีอยุธยาให้ได้มากที่สุด เพื่อเป็นการฟื้นฟูจิตใจและสร้างขวัญกำลังใจให้แก่ราษฎร สำหรับในส่วนของราษฎร ต่างรวมตัวกันเป็นกลุ่มและชุมชนเพื่อประกอบอาชีพตามที่พวกเขามีความเชี่ยวชาญและถนัด พวกเขามักตั้งชื่อชุมชนของพวกเขาให้เหมือนกันกับชื่อชุมชนเดิมที่เคยอาศัยอยู่ในอาณาจักรอยุธยา ยกตัวอย่างเช่น "บ้านดอกไม้" เป็นชุมชนที่ทำดอกไม้ไฟและพลุ, "บ้านช่างหล่อ" เป็นชุมชนที่หล่อพระพุทธรูป, และ "บ้านขมิ้น" เป็นชุมชนที่ทำผงขมิ้น

ข้อมูลจาก Wikipedia ภาษาไทย บทความ "ชุมชนบ้านบุ" ภายใต้สัญญาอนุญาต CC BY-SA 4.0 (ตัดตอนบางส่วน)