อ่าวมาหยา

เรื่องเล่า & ประวัติจาก Wikipedia

อ่าวมาหยา ตั้งอยู่บนเกาะพีพีเล เกาะขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของหมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่ เป็นเวิ้งอ่าวขนาดเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยวที่โอบล้อมด้วยเขาหินปูน ประกอบกับน้ำทะเลสีเขียวสดใสจนมองเห็นพื้นทราย และมีหาดทรายขาวสะอาด ทรายละเอียดที่เกิดจากการทับถมของซากปะการังเป็นเวลานาน ทำให้มีทิวทัศน์สวยงามเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยว อ่าวมาหยามีชื่อเสียงในระดับโลก หลังจากใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง เดอะ บีช (พ.ศ. 2543) ของทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ นำแสดงโดยลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ สร้างจากนวนิยายในชื่อเดียวกันของอเล็กซ์ การ์แลนด์ นักเขียนชาวอังกฤษ ที่วางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2539 เกี่ยวกับนักท่องเที่ยวแบ็กแพ็กที่เดินทางมาเที่ยวเกาะพะงัน โดยภายหลังการถ่ายทำ ทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ได้ถูกฟ้องร้องจากกรมป่าไม้ ในข้อหาทำลายสภาพธรรมชาติดั้งเดิมของเกาะ เนื่องจากทีมงานสร้างได้ดัดแปลงภูมิทัศน์ของชายหาด วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2565 ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาให้กรมป่าไม้”เยียวยาฟื้นฟูสภาพอ่าวมาหยาให้กลับมาสวยงามเหมือนเดิม ส่วนทเวนตีธ์เซนจูรีฟอกซ์ต้องจ่ายค่าชดเชยเป็นจำนวนเงิน 10 ล้านบาท แก่การช่วยเหลือการอนุรักษ์ทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม โดยจะมอบเงินให้แก่กรมป่าไม้ในการดำเนินการฟื้นฟูอ่าวมาหยาและต้องรายงานผลการปฏิบัติงานต่อศาลทุก ๆ 1 ปี ต่อเนื่องกันเป็นเวลา 3 ปี หรือจนกว่าเงินจะหมด

อ่าวมาหยา เกิดขึ้นด้วยกระบวนการพังทลายของส่วนหนึ่งของเขาหินปูนเป็นหน้าผาที่โอบล้อมที่พังทลายกลายเป็นช่องเปิดขนาดใหญ่เมื่อหลายพันปีก่อน เชื่อมต่อกับทะเลภายนอก น้ำทะเลไหลเวียนเข้าออกได้ดี เกาะหินปูนแห่งนี้ยังตั้งอยู่ห่างชายฝั่งหลายสิบกิโลเมตร ตะกอนที่มาจากอ่าวพังงามีอิทธิพลน้อยมาก น้ำทะเลใสช่วยให้แสงส่องผ่านในระดับเหมาะสม ตัวอ่อนของปะการังที่ล่องลอยอยู่ทั่วบริเวณพากันลงเกาะบนหินที่ทับถมอยู่กลางอ่าว เมื่อยึดที่มั่นได้แต่ละตัวสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศแบ่งตัวจากหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสี่ เวลาผ่านไปหลายพันปี แนวปะการังขยายขนาดปกคลุมทั่วอ่าวมาหยา ในเวลาเดียวกับที่ทะเลมีการเปลี่ยนแปลง กระบวนการของธรรมชาติยังเกิดขึ้นบนชายฝั่ง ตะกอนทรายตกทับถมรวมกันกลายเป็นหาด ผลของพืชชายทะเลที่ล่องลอยมากับน้ำบ้าง มาจากสัตว์ต่าง ๆ บ้าง เจริญงอกงามกลายเป็นป่าชายหาดที่กินพื้นที่ตอนในของอ่าวประมาณ 50 ไร่

ข้อมูลจาก Wikipedia ภาษาไทย บทความ "อ่าวมาหยา" ภายใต้สัญญาอนุญาต CC BY-SA 4.0 (ตัดตอนบางส่วน)